Het is nu bijna een jaar geleden dat ik een email ontving van het Human Power Team (HPT) met de vraag of ik geïnteresseerd was om het wereldsnelheidsrecord aan te vallen. “Dat is wel geinig”, was het eerste wat in mij opkwam. Een paar weken later ontmoette ik een paar zeer enthousiaste studenten van het team en kon ik ook de ‘fiets’ eens bekijken (je kunt de VeloX eigenlijk geen fiets noemen, het lijkt meer een raket op wielen). “Dit is niet geinig; dit is echt een supergaaf project!” was wat ik dacht na dat gesprek. En toen ik vervolgens op internet wat mee achtergrondinformatie en filmpjes van voorgaande jaren en recordpogingen had opgezocht, dacht ik nog maar een ding “122 km/u op een fiets? Dat is onmogelijk!!”. Inderdaad, de juiste mind-set om de studenten van het Human Power Team te laten weten dat ik mee wilde doen!

Ik ben meer dan 10 jaar (professioneel) wielrenster geweest en deze sport heeft geen geheimen meer voor me. Nadat ik mijn laatste wedstrijd als wielrenster had gereden, had ik zin in nieuwe uitdagingen. En zodra iets onmogelijk lijkt, ben ik enthousiast! De snelheidsrecordpoging is iets waar ik geen enkele ervaring mee had. Ik had nog nooit op een ligfiets gereden, laat staan in een super aerodynamische ligfiets.

Zo is dit avontuur dus begonnen. Terwijl de engineers van de TU Delft druk waren met het ontwerpen van de nieuwe fiets ‘VeloX7’, werden wij door de bewegingswetenschappers van de VU Amsterdam aan allerlei testen onderworpen en begonnen we met het trainingsprogramma. Ik heb het over ons, want ik was niet de enigste renster die het record ging aanvallen. Het HPT selecteerde ook Aniek Rooderkerken, niet alleen een sterke wielrenster maar we zijn ook – niet geheel onbelangrijk – even lang, zodat we allebei in dezelfde fiets passen.

Als eerste, moest ik leren rijden op een ligfiets. Daarna in de VeloX4 (de fiets van een aantal jaren geleden dus). En toen de VeloX7 klaar was, moest ik hier in leren fietsen. Dit was allemaal niet zo gemakkelijk als het klinkt. Je moet namelijk kracht leveren in een vreemde en oncomfortabele positie. Je ziet de omgeving alleen via een lcd-schermpje in de fiets die in verbinding staat met een cameraatje boven op de fiets. Je draagt een masker die de lucht filtert en de ruimte in de fiets is behoorlijk krap. In het begin was het vooral heel lastig om de fiets in balans te houden. Het duurde dus best een tijd voordat ik überhaupt kon fietsen in de VeloX, en ik ben zo vaak gecrasht dat ik de tel kwijtgeraakt ben. Maar uiteindelijk beheerste ik de fiets en konden we ons richten op de volgende stap; snelheid maken. Hiervoor moest wel een mentale barrière gebroken worden. Maar toen dat lukte gaf het een enorme kick om 80 km/u te fietsen. Met de studenten Bewegingswetenschappen trainden we onze acceleratie, sprint en op kracht. Daarnaast testen we verschillende protocollen om zo’n hoog mogelijke snelheid te kunnen bereiken. De VeloX7 werd met de week een beetje beter, en wij als atleten ook. In de laatste maand voor de recordpoging ging het allemaal om de details.

Op 1 september vertrokken we dan eindelijk naar Amerika. De eerste week verbleven we in Californië, bij Lake Almanor, om aan de hoogte en het tijdsverschil te wennen en nog wat laatste trainingen te doen. Daarna reisden we door naar Battle Mountain, Nevada. Op zondag waren alle teams compleet en ging het evenement, dat een week zou duren, officieel van start. Het is iets te ingewikkeld om precies uit te leggen hoe de wedstrijd in zijn werk gaat. In het kort komt het erop neer dat je je de eerste ochtend moet kwalificeren voordat je een ‘echte’ recordpoging kunt doen. De kwalificatie vind plaats op een stuk weg van 2,5 mile waarbij je boven de 70 km/u moet kunnen fietsen. Daarna zijn er elke ochtend en avond een aantal ‘runs’ op het 5 mile lange parcours. Deze zijn onderverdeeld in verschillende timeslots. Aniek en ik haalde net aan de kwalificatie, en omdat Aniek sneller was dan ik mocht zij als eerste haar ‘timeslots’ kiezen voor de runs in de ochtend en avond. Omdat we allebei in dezelfde fiets rijden moest er altijd geruime tijd tussen onze runs zitten, zodat de fiets weer terug naar de start gebracht kon worden.

Voor mij kende de week heel wat hoogte- en dieptepunten. Aan de ene kant was het gaaf dat je zo gemakkelijk zoveel sneller reed dan in Nederland (met dank aan de hoogte, dus minder luchtweerstand (1400 meter boven zeeniveau)) en geloofde ik er voor het eerst in dat het mogelijk zou zijn om het record te breken. De sfeer van het evenement was erg leuk en vriendschappelijk, heel tof om mee te maken. Aan de andere kant vond ik het erg lastig om mijzelf volledig leeg te rijden in de VeloX. Ik moest erg aan het gevoel wennen wanneer je boven de 100 km/u kwam en hoe de fiets dan reageerde. Als de wind de fiets een zwieper gaf hield ik als een reflex mijn benen even stil, iets wat ik moeilijk kon onderdrukken. Daarnaast waren er nog wat technische haperingen; het communicatie systeem werkte niet en ook de snelheid en het wattage was niet zichtbaar op het schermpje. Hierdoor had ik eigenlijk geen enkele referentie van wat ik aan het doen was of waar ik op het parcours was. En de grootste boosdoener was misschien nog wel het weer. Drie keer werd een run afgelast door storm en andere runs werden vaak ongeldig verklaard (‘non legal’) omdat het harder dan 6 km/u waaide.

Maar dankzij de coaches en de engineers, kwam alles dan toch samen op de allerlaatste avond. Hoewel mijn run achteraf niet legal bleek doordat de wind te hard was, werkte wel alles deze keer en wist ik voor het eerst die mentale barrière te breken en eindelijk met zere benen uit de fiets te stappen! Ik kwam tot 115 km/u die laatste avond. Wat helaas niet echt in de buurt van het wereldrecord van 121,8 km/u was…

Aniek ging ondertussen geweldig goed de hele week. Zij leek zeker geen last te hebben van een mentale ‘rem’ en wist echt alles te geven in die allerlaatste run. Eindelijk had zij ook het geluk aan haar zijde en had ze de enige ‘legal run’ die avond! Maar… ze kwam 0,3 km/u te kort om het wereldrecord te verbreken! Een dubbel gevoel dus voor ons allebei. Met een beetje meer geluk en een of twee dagen meer ben ik er vrij zeker van dat we die 122 km/u wel aangetikt zouden hebben…

Nu ik weer thuis ben is er nog steeds een klein beetje teleurstelling omdat ik het record niet verbroken heb. Als sportvrouw wil je het doel halen waar je al die maanden naartoe gewerkt hebt. Je wilt een resultaat en je wilt winnen. Maar eerlijk, is dat record nu zo belangrijk? Heb ik gefaald?

Eerlijk gezegd, nee. En dat geld ook voor Aniek en iedereen in het HPT. Ik ben in dit project gestapt omdat ik aangestoken werd door het enthousiasme van de studenten. Ik was gefascineerd door de wetenschappelijke aanpak van het project en de uitdaging om ik iets nieuws te leren. Als ik terug kijk op de al die maanden, zie ik een geweldig avontuur met een groep leuke en vooral toegewijde jonge mensen. Vierentwintig studenten die een jaar lang zich volledig toeleggen op het bouwen van de allersnelste fiets en twee atleten daar fysiek zo goed mogelijk voorbereiden. Omdat ik ‘slechts’ die atleet was kon ik goed zien hoe ze allemaal in het project groeiden en zichzelf ontwikkelden gedurende het jaar. Dus nee, er is geen spijt en er zou ook geen teleurstelling moeten zijn. Dit is iets wat je maar een keer in je leven doet, een heel speciaal avontuur en ik ben blij daar een onderdeel te van zijn geweest!

Photocredits: Bas de Meijer

More video’s and photo’s also at the Human Power Team Facebook Page

Aftermovie testrun A270

Bekijk de aftermovie van onze snelwegtest. Met 83 km/u zijn we klaar om op 11-16 september het wereldrecord aan te vallen!–Check the aftermovie of our highway test! Driving 83 km/h we are ready to attack the world record on the 11th – 16th of September!

Geplaatst door Human Power Team Delft & Amsterdam op maandag 14 augustus 2017

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *